Spotykamy ślady, że spożywano go już w epoce kamienia i brązu.
Groch w uprawie jest bardzo cenną rośliną, gdyż żyje w symbiozie z
tzw. bakteriami brodawkowymi, które pobierają azot bezpośrednio z atmosfery.
Po uprawie grochu gleba bywa bardziej bogata w azot niż przed uprawą.
Groch ma dużą wartość odżywczą, jest sycący, "zdrowy". Świeży groch zawiera
przeciętnie 75 g wody, aż 7 g białka, 0,4 g tłuszczu, 11 g cukrów, sole żelaza,
wapnia, fosforu; witaminy A, B1, B2, C, PP, a także witaminę E, B, i, co nadzwyczajne,
aż 3,6 mg witaminy E (tylko groch młody). Groch dostarcza dużo kalorii
(jak żadne inne warzywo), 50130 kcal, jest zasadotwórczy .
Suchy groch dostarcza ok. 350 kcal, białka 2234, tłuszczu 1,5 g, węglowodanów
(głównie skrobi) natomiast witaminy C jest tylko trochę, a witamin A, B6 i E brakuje.
Za to witamin B1 i B2 suchy groch zawiera ok. 20 razy więcej niż młody,
ma również wiele fosforu potasu , siarki .Duża ilość siarki jest jednak wadą tej rośliny,
gdyż powoduje tworzenie się w żołądku gazów wywołujących wzdęcia.
Duża zawartość witaminy B1 i B2 może być niszczona przez nierozsądne gospodynie,
gdyż chcą, by groch szybciej zmiękł i dodają sody. Tego, ani przy gotowaniu grochu,
ani fasoli czynić nie wolno (witaminy z grupy B rozkładają się w środowisku alkalicznym).
Ludzie otyli i cukrzycy nie powinni jadać dużo grochu ze względu na jego wysoką kaloryczność.

Groch pochodzi z terenów Azji i Europy, a spożywany był już w czasach prehistorycznych. Nasiona tej rośliny - wyłuskane ze strąków i ususzone - są bogatym źródłem błonnika, który ma szereg zbawiennych dla układu pokarmowego właściwości: ułatwia przyswajanie pokarmów, a także zapobiega zaparciom i zespołowi nadwrażliwego jelita. Błonnik ponadto pomaga regulować ilość wchłanianych z pokarmu cukrów, a jego obecność w diecie zmniejsza ryzyko cukrzycy, chorób serca i nowotworów. Groch zawiera dodatkowo duże ilości białek i minerałów (przede wszystkim potasu i molibdenu).

Przywędrował do Europy z Azji Mniejszej, tej niewyczerpanej spiżarni naszego kontynentu. Zajadali się nim ludzie już w starożytności. Istnieją nawet liczące sobie niemal 2000 lat rzymskie przepisy na potrawy z grochu. Groch przypadł szczególnie do smaku Polakom i bardzo wcześnie zadomowił się w kuchni staropolskiej /groch z grzybami, grochówka z kiełbasą/. Groch młody, cukrowy, zwany groszkiem zielonym, to specjalnie delikatna odmiana /jest ich wiele/ grochu,którego ziarenka wyłuskuje się z młodych, zielonych strąków. Ziarenka groszku zielonego są soczyste, słodkie i lekko strawne. Zawierają liczne witaminy i cukry oraz wyróżniają się niską kalorycznością - naturalnie, jeżeli nie każemy im pływać w maśle. Groszek zielony gotuje się czasem w strączkach. Nadaje się do spożycia na surowo i stanowi atrakcyjny składnik wielu efektywnych surówek. Groch suchy ma duże wartości odżywcze i jest wysokokaloryczny. Zawiera aż 20 proc. białka i 60 proc. węglowodanów. Łuska suchego grochu jest, nawet po najdłuższym gotowaniu, bardzo ciężko strawna i może wywoływać podrażnienie jelit. Dlatego słusznie czyni ten, kto groch przeciera. Groch jest wskazany dla ludzi pracujących fizycznie, dla sportowców.
UWAGA! Grochu nie należy spożywać w zbyt dużych ilościach i zbyt często.

Jak by się mogło zdawać groch i fasola są ciężkostrawnymi, powodującymi wzdęcia roślinami, których wiele osób z problemami gastrycznymi, a także ludzi starszych, unika.
Wyrzucając ze swojego jadłospisu zupę fasolową i grochową, powodujemy, że pozbawiamy się cennych składników odżywczych, przede wszystkim łatwo przyswajalnych roślinnych białek. Nasiona strączkowe, wg przepisu O. Jana nie powinny powodować żadnych, nieciekawych przygód gastrycznych. Dla chorych na schorzenia wątroby wydawać by się mogło, że groch, fasola, czy produkty z soi nie są wskazane, a wręcz zakazane, czy jednak na pewno? Wiadomym faktem jest, że w przypadku Hepatitis C dieta jest sprawą bardzo indywidualną, może więc jednak warto spróbować zacząć spożywać te energetyczne rośliny, które nas wzmocnią w czasie choroby? Może okaże się, że odpowiednie ich przyrządzenie może pozwolić nam na ich dodanie do naszych diet?

"W fasoli i grochu jest cała masa magnezu, żelaza, kobaltu, błonnika, żółtego fosforu . Obecnie rzadko spotykane są potrawy z tych nasion strączkowych, dawniej szykowano na zimę po worku fasoli i grochu, które łatwo było przechowywać.
Dodatek kminku do gotowanej fasoli, załatwi wszelkie niedogodności gastryczne, jakie może powodować ta roślina, warto ją przed gotowaniem sparzyć wrzątkiem przez kwadrans. Fasole należy gotować w tej samej wodzie, w której się moczyła, bez dodatku mięsa, bez soli, dodając szczyptę kminku, już w czasie sparzania. Taką fasolę możemy użyć następnie, jako składnik zupy jarzynowej, z dodatkiem czosnku, pieprzu, łyżką masła i odrobiną majeranku. Z fasoli można robić wiele potraw, jako farsz do pierożków, jest wyśmienita !"

"Groch żółty jest podstawowym daniem w wojsku, gdzie z ciamajdy robią prawdziwych mężczyzn. Groch jest zdrowy, ale tylko ten nie łuskany zawiera całe bogactwo minerałów i błonnika. Regularne jedzenie grochu raz w tygodniu zapobiega chorobom reumatycznym, jest to udowodnione. Groch gotujemy jak fasolę, z dodatkiem szczypty kminku i następnie z gotowego półfabrykatu, który może sobie stać z odrobiną masła w lodówce, dodając kiełbaskę chudą, tymianek, ziemniaki, otrzymujemy pyszną grochówkę. Łatwo strawną i pożywną. Groch ma także właściwości antydepresyjne i antycukrzycowe.
Gdy kiedyś na polu nasz prapradziadek kosił całymi dniami ręcznie zboże za pomocą kosy.
Wychodził na pole o 3-00 nad ranem, wracał po zachodzie słońca, nasza praprababka w tym czasie zgotowała na obiad pyszny groch z kapusta i mięsem, wszyscy mieli dość energii, by kosić zboże jak obecnie kombajny.
Żółty fosfor obecny w obu roślinach działa przeciwreumatycznie, zapobiega kamicom nerkowym i wątrobowym, utracie odporności, bezsenności, bólom migrenowym, odkładaniem się kwasu moczowego w stawach (dna), zapaleniu pęcherza moczowego Rośliny te są także bogate w błonnik, co powoduje dobre oczyszczanie jelit i regulacje wypróżniania."

Przyznam się, że samemu od dłuższego czasu unikam jedzenia grochu i fasoli. organizm jak gdyby sam odrzucił te nasiona strączkowe z mojego menu. Może jednak przyrządzone według receptury O. Jana Grande zadomowią się one znów na moim stole? Teraz podczas terapii, gdy chudnę średnio kilogram na tydzień, taka dawka energii mogłaby mnie może postawić na nogi...?