Wszystko zaczęło się niemal 4 tysiące lat temu. Wtedy ludzie poznali smak rzepy i zaczęli jej powszechnie używać w kuchni. Najczęściej w formie zupy. Taka też była pierwsza staropolska potrawa. Ponieważ rośliny korzeniowe nie wymagały skomplikowanych zabiegów ogrodniczych, z miejsca podbiły kuchnię. Do garnków trafiły warzywa dostarczające sporą ilość soli mineralnych - seler, marchew i oczywiście, burak czerwony.

W przeciwieństwie do zielonych jarzyn, wrzucanych do wrzącej wody, warzywa korzeniowe wkłada się do zimnej wody i gotuje tylko do momentu aż staną się miękkie. Zbyt długie gotowanie może spowodować utratę cennych składników odżywczych.

Burak poza ogromnymi walorami kulinarnymi posiada szereg właściwości zdrowotnych. Dlatego warto bliżej zapoznać się z jego dobroczynnym wpływem na nasze zdrowie i na stałe wkomponować w nasze codzienne menu.

Samo zdrowie!
Buraki zawierają sporo makro- i mikroelementów, głównie wapnia, potasu, magnezu oraz żelaza i kobaltu. Dlatego też przyczyniają się do tworzenia czerwonych ciałek krwi. Swój intensywny kolor buraki zawdzięczają barwnikom, antocyjanom, którym przypisuje się działanie antyrakowe. Zarówno surowe buraki, jak i gotowane są dobrym źródłem kwasu foliowego. Są wybitnie zasadotwórcze, dlatego dla utrzymania równowagi kwasowo-zasadowej podaje się je często jako dodatek do potraw kwasotwórczych, np. mięsnych.

Równie wartościowe jak korzeń są liście buraka, które zawierają m.in. beta-karoten, kwas foliowy, potas. Korzenie i liście buraka zaleca się zwłaszcza osobom anemicznym, zagrożonym osteoporozą oraz kobietom planującym ciążę.

Warto spróbować syropu z buraka, znakomitego środka na przeziębienia. Przygotowanie syropu jest proste. W oczyszczonym surowym buraku należy wydrążyć tak duży otwór, by zmieściło się w nim kilka łyżeczek cukru. Burak należy wstawić do nagrzanego piekarnika i wyjąć, gdy cukier całkowicie się rozpuści i utworzy się syrop.

Lecznicze właściwości wykazuje także buraczany sok. Sporządza się go z surowych lub ugotowanych buraków. Po umyciu obiera się je ze skórki, trze na tarce o małych oczkach lub miksuje i przez czystą ściereczkę odciska sok. Do tego celu można użyć także sokowirówki.

Picie soku z buraków pomaga przy uporczywym kaszlu, chrypce i zalegającej flegmie. Poleca się go też rekonwalescentom. Sok wcześniej należy ogrzać, np. w naczyniu z ciepłą wodą, potem popijać małymi łyczkami, przetrzymując każdy łyk przez dwie minuty w ustach. Wzmacniający napój z buraka jest smaczniejszy, jeśli doda się do niego sok z marchwi.

Buraki pomagają też przy zaparciach. Najlepiej wtedy pić koktajl z pół szklanki soku z buraków, ćwierć szklanki soku z selera i szczypty mielonego kminku. Koktajl najlepiej pić rano, przed śniadaniem.

Buraki ćwikłowe, zgrubiałe korzenie rośliny dwuletniej z rodziny kosmosowych, która była uprawiana już w starożytności w rejonie Morza Śródziemnego. W Polsce buraki były znane w średniowieczu, podawano je na stole Władysława Jagiełły. Od tego czasu buraki ćwikłowe należą w naszym kraju do najpopularniejszych warzyw, tak ze względu na walory smakowe, jak i odżywcze. Buraki odkwaszają organizm, zawierają m.in.: sód, potas, magnez, wapń, mangan, żelazo, kobalt, miedź, cynk, fosfor, fluor, chlor, karoteny, witaminy: B1, B2, B6, C; kwasy: nikotynowy i szczawiowy.
Najbardziej znane odmiany:
Egipski - odmiana wczesna, nieco gorzkawa o intensywnym zabarwieniu i delikatnej skórce;
Egipski Czarny - lepszy smakowo od poprzedniej odmiany;
Czarna Kula - odmiana późniejsza o miąższu czerwonowiśniowym bez goryczki.
Cenione są zwłaszcza buraki odmian o miąższu ciemnym oraz słabo zaznaczonymi pierścieniami. U roślin młodych jadalne są korzenie i liście.

Obok kapusty i marchwi zjadamy ich więcej niż innych warzyw.
Buraki nie zawierają dużej ilości witamin, a można nawet powiedzieć,
że bardzo mało, ale zawierają bardzo dużo makro- i mikroelementów.
Szczególnie dużo mają wapnia, sporo potasu, magnezu, sodu i innych.
Są zasadotwórcze .Nadają się więc wspaniale na warzywo do kwasotwórczych
potraw mącznych. Dobrze jest spożywać buraki w postaci barszczu kiszonego (uwaga bez octu).